Ele abre as portas de sombra numa estreita
aplicação de insustentável tristeza.
Não é o nocturno território da matéria urgente
que ele procura, mas o inocente nascimento
de um corpo longínquo.
Com a sua nobreza frágil e virgem
ele saboreia o fruto vivo de uma densa necessidade.
Berak iluntasunezko ateak irekitzen ditu ekintza zehatz batez
Tristura jasangaitzaz beteta
Ez da premiazko gaiaren gaueko eremua
Berak bilatzen duena, gorputz arrotz baten
Jaiotza errugabea baizik.
Noblezia hauskor eta birginalez dastatzen du
Behar trinko baten fruitu bizia
Tem o rosto leve de uma dança
e uma profunda inocência quando
flutua em torno da mesa. Nas suas mãos
uma porta se abre na puríssima lentidão
de uma nudez frágil.
Agora, permanece na interioridade de um tempo
residencial; áspero e monótono como a sua harmonia.
Ele é residência materna.
Íntimo e anónimo como uma casa.
E tão volumoso no seu repouso fértil.
Dantza baten aurpegi arina dauka
Eta inozentzia sakona, mahaiaren inguruan
Gorabeheretan dabilenean. Bere eskuetan ate bat irekitzen da
Biluztasun sotilaren gelditasun hauskorrez.
Orain denbora iraunkorraren barnean gelditzen da
latza eta monotonoa bere armonia bezalakoa.
Bera da amatasunaren egoitza
Intimoa eta anonimoa etxe baten antzera
Atseden emankorra bezain handia.
in ensaio entre portas, tradução de Itziar Rekalde
Publicado por fernando esteves pinto em julho 21, 2008 10:35 AM | TrackBack